Van chaos naar flow: hoe ik mijn creatieve energie hervond tijdens een week in Londen

De afgelopen maanden voelde het alsof mijn creatieve motor sputterend tot stilstand was gekomen. Wat ooit moeiteloos vloeide — ideeën, beelden, zinnen — voelde nu als een stroperige massa van twijfel en vermoeidheid. Creatieve chaos, ja, maar zonder richting en oh ja na de medische tegenslagen van 2024 ook best wel wat vermoeidheid. En toen op Kerstdag 2024, bijna op een impuls, boekte ik een week Londen. Geen strak plan, geen vol programma. Alleen ik, mijn kinderen, mijn notitieboek, een camera, en een verlangen om weer in beweging te komen.

Al bij aankomst op St. Pancras voelde ik het: die lichte prikkel in mijn borst, een vonkje. Londen begroette me niet met regen maar met een gouden lentezon na weken donkerte en koude temperaturen. Ik dwaalde door Bloomsbury (mijn absolute favoriete plek, de wijk rond het British Museum), met zijn elegante pleinen en verborgen boekhandels. In de winkel London Review Bookshop kocht ik een roman puur vanwege de kaft. Later, in een koffiezaakje in Soho, schreef ik drie pagina’s vol zonder pauze. Geen meesterwerk, maar ik voelde het weer: flow.

Cappuccino drinken in South Kensington in de lentezon

Ik bracht een paar uur door in de Tate Modern, maar niet op zoek naar inspiratie. Ik liet me gewoon leiden. Ik zat op een bankje voor een gigantisch werk van Rothko en deed... niets. Geen analyse, geen notities. Alleen voelen. Het was alsof mijn brein even uit mocht, en juist in die leegte borrelden nieuwe beelden op. Ik wandelde langs de Thames. Londen ademde. En ik ademde mee.

In Camden Market verdwaalde ik, letterlijk en figuurlijk. Overprikkeld, moe, overweldigd. Maar toen ik een graffiti-muur zag vol lagen, kleuren en gekraste woorden, voelde ik een herkenning. Mijn hoofd was ook zo'n muur. Onrustig, maar levend. Ik maakte foto's, krabbelde zinnen in mijn notitieboek, en besefte: misschien hoef ik de chaos niet op te lossen. Misschien moet ik er gewoon mee werken.

Ik ontwikkelde een ritme: elke ochtend ontbijten in een ander café terwijl de tieners nog lagen te slapen, lange wandelingen zonder route, schetsen, schrijven. Geen druk, geen doel. In Notting Hill zat ik op een bankje tussen de kleurrijke huizen en schreef de eerste scène van mijn roman.

De laatste dagen voelde ik me lichter. Creativiteit was geen worsteling meer, maar een soort onderstroom die vanzelf leek mee te bewegen. Ik schreef, ik las, ik praatte met wildvreemden in parken. Ik besefte dat het niet de stad was die me redde, maar het feit dat ik mezelf toestond te verdwalen. Om uit te zoomen, te ademen, en te zijn.

London in Spring

Creativiteit vraagt ruimte. En ritme. En bovenal: mildheid. Soms moet je juist weglopen van je bureau om terug te keren met nieuwe ogen. Londen geeft me geen magische formule. Maar het geeft me elke keer opnieuw wel vrijheid, verwondering, en een herinnering aan wie ik ben als maker.

Heb ik nu alle antwoorden? Zeker niet. Maar ik weet nu: wanneer het weer stokt, pak ik mijn notitieboek, loop ik de stad in en begin ik te schrijven.

London Review Bookshop - 14 Bury Place https://www.londonreviewbookshop.co.uk/